Είναι ο μήνας που η πλειάδα (πούλια) δύει κοντά στα μέσα, στέλνοντας σημάδι από τον
ουρανό στους αγρότες να οργανώσουν τις εργασίες τους. Στις 21 Νοεμβρίου γιορτάζει η
πολιούχος της Σκιάθου οργανώνεται μια «τρυφεροτάτη πανήγυρις, μέσα εις τας ευωδίας
των μυρσίνων», γράφει ο μεγάλος συγγραφέας:
Εκεί όπου τα πεύκα ευωδιάζουν περισσότερον από κάθε άλλο μέρος, εκτεινόμενα έως εις την άμμον
ακόμη της παραλίας,
εκεί όπου οι κηρομύταις κελαειδούν σαν αηδόνια εις τον καλόν καιρόν τους.
Εκεί όπου ο αέρας του πελάγους ανταμόνεται και γλυκομιλεί με του βουνού το βορειαδάκι, το όποιον
μέσα από τα πεύκα βγαίνει μοσχολίβανον…η ιερά πομπή επροχώρησε. Τα κούμαρα, φωτίτσαις
κατακόκκιναις, λάμπουν μέσα εις το δάσος αναρίθμητα, θαρρείς πως περιμένουν να χαιρετίσουν την
λιτανείαν, όπου θα πέραση από εκεί (η Παναγία.)
Ο Γεωργάκης ένας γεωργός αμίλητος και σιωπηλός πάντοτε, ως ασκητής, έβγα λεν απέξω από το
καλύβι του, παρά την οδόν, μια κεραμιδα με φωτιά και θυμίαμα και λιβανίζει την παναγία…στο καλό
Παναγίτσα μου.
Αλέξανδρος Μωραιτίδης
ΔΡΑΣΕΙΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 19:00, Αίθουσα Εκδηλώσεων Μπούρτζι
Δευτέρα 17 Νοεμβρίου, Αίθουσα Εκδηλώσεων Γυμνασίου Λυκείου Σκιάθου (μόνο για
μαθητές/μαθήτριες)Ομιλητής: Δημήτρης Παπαχρήστου, συγγραφέας
σε συνεργασία με το Γενικό Λύκειο Σκιάθου, εκδόσεις ‘Τόπος’, βιβλιοπωλείο ‘Λυχνάρι’
υπό την αιγίδα του Δήμου Σκιάθου
Τη 17 Νοέμβρη η γιορτή του Πολυτεχνείου, γιορτάζει το φοιτητικό κίνημα, «η ποίηση που
βρίσκεται στους δρόμους». Όπως όλα δείχνουν, ο αυθορμητισμός υπήρξε ο βασικός τροχός
της εξέγερσης χωρίς ηγέτες, πολιτικούς.
Η απροσδόκητη κατάληψη, η ελεύθερη είσοδο στην αρχή, οι πολύωρες συζητήσεις στο
αμφιθέατρο και στο προαύλιο, έδωσαν ένα παλμό άνευ προηγούμενου.
Ποίηση και επανάσταση, μια αταξία δημιουργική και άκρως μεταδοτική, η πρόσοψη
στολίστηκε, η συντονιστική επιτροπή εξέδωσε το πρώτο ανακοινωθέν με τις πιθανές λύσεις.
Το κίνημα χίμηξε μπροστά με απίστευτη ταχύτητα, πέρασε πάνω από τα οδοφράγματα για
να απωθήσει τη θάλασσα, η διαρκή δύναμη της τέχνης να αντιστέκεσαι.
Τα οράματα που ήταν ριζωμένα στην αυθεντικότητα ήδη μας επισκέπτονται πολλά χρόνια
μετά. Το Πολυτεχνείο μπορεί να μην άλλαξε τον κόσμο, αλλά μας έκανε να κοιτάζουμε με
άλλο μάτι αυτόν που έχουμε και αυτόν που θα θέλαμε να έχουμε.
